Russian Blue

_______________________________________________________________________________________________________________________

Intens gemist
_______________________________________________________________________________________________________________________
 

Ch.Tyana Sileny Lilia


Roepnaam: Lilia, Lily
Geslacht: (fok)poes
Vader: Barishka Prinz Kostenka (Kosi)
Moeder: Barishka Princess Jharna (Jharna)
Geboortedatum: 1 september 2009

Nestgrootte: 4; 2k, 2p
Fokker: Sally Briton
Uiterlijk:
Gewicht: 4.5 kg
Sterke punten: uitmuntende vachtstructuur, mooie korte wig,
grote oren met een brede aanzet, bijna rechte, concave neuslijn,
bijzonder geprononceerde snorhaarkussens, solide bouw,
stevige staart, zachte, dromerige uitdrukking in zeer egaal groen
gekleurde ogen
Zwakke punten: iets kleine, wat diepliggende ogen, iets uitstaande oren
zilver in vacht is wat diep en convex kon meer uitgesproken zijn.

HCM (07-2010 en 07-2011) en PKD vrij


Lilia heb ik geļmporteerd uit Queensland, Australi
ė, om onze lokale genenpoel van broodnodig nieuw materiaal te voorzien. Hoewel ik sinds 2006 geen nest meer had gefokt, hield ik wel in de gaten welke lijnen er in Europa gebruikt werden, en ik vond dat persoonlijk eigenlijk teveel van hetzelfde, waardoor veel katten redelijk nauw verwant waren en de inteeltpercentages bij onze katten opliepen tot onnodig hoge niveaus.
Ik had geleerd van mijn eerdere ervaringen met dit ras en wilde dus absoluut dat de nieuwe basis voor mijn cattery een stevige zou zijn, zowel op het vlak van karakter als dat van gezondheid.
Bij de zoektocht naar nieuwe genetische input richtte ik me daarom op catteries buiten Europa. Omdat mijn vriendin Esther Oudshoorn van cattery Mother's Finest enkele jaren eerder twee Russen met de meest fantastische karakters uit Australiė had gehaald, ging ook ik daar op zoek, in de hoop dat die evenwichtige karakters een typisch kenmerk waren voor de Australische Blauwe Russen.

Ik had het geluk in contact te komen met twee fantastische fokkers in Australiė
; Sally Briton van Tyana cattery in Queensland, en Sharon Bryant van Barishka cattery in Victoria.
Hun katten hadden stambomen die nagenoeg helemaal nieuw waren voor Europa, en hun foto's lieten ontspannen katten van uitmuntend type zien.
Deze twee schatten van vrouwen werden lieve vriendinnen die gedurende een periode van meer dan 2,5 jaar de dialoog over een fokpoesje met mij gaande hielden, om te verzekeren dat ik uiteindelijk het best mogelijke katje zou krijgen wat zij mij konden bieden.
Op 1 september 2009 werd mijn droom eindelijk werkelijkheid toen er bij cattery Tyana een poesje werd geboren uit twee Barishka ouders.
Sally was zo lief om mij zelf een naam te laten uitkiezen, en ik koos de Russische namen Sileny, wat "maanlicht" betekent, en Lilia, vanwege de betekenissen "blauwachtig", "puurheid", "schoonheid" en "van koninklijk bloed" - zodat haar naam zoiets betekent als "puur / blauwachtig / prachtig / koninklijk maanlicht".
Lilia kwam op 17 februari 2010 op Schiphol aan, na een reis van wel 2,5 dag, en ze rolde daar letterlijk luid spinnend uit haar reismand - een verbazingwekkende reactie als je bedenkt wat ze zojuist had doorstaan!
Ze bleef enorm aanhankelijk, en moet het meest lieve, gemakkelijke, en evenwichtige katje zijn dat ik ooit heb ontmoet, met een ongelimiteerd vertrouwen in mensen; een schitterend bewijs van de vele jaren ervaring, kennis en liefde die haar fokster Sally in haar heeft geļnvesteerd.
Lilia paste zich geweldig goed aan in haar nieuwe bestaan; vanaf haar eerste nacht bij mij sliep ze al onder de dekens tegen mijn buik aan, waarbij ze mij soms wakker maakte doordat ze mijn buik kneedde, of omdat ze zich naar mijn kussen had verplaatst waar ze haar pootjes zacht tegen mijn gezicht legde.
Ze was een echte knuffel en draaide zich op schoot vaak op haar rug zodat ik haar buik kon kriebelen. Als ik naar haar zin niet snel genoeg ging zitten, ging ze tegen me op staan, vragend om opgetild te worden. Het had geen zin haar dan te negeren, aangezien ze dan zelf wel een andere manier vond om in mijn armen terecht te komen. Graag klom ze ook tot op mijn schouders om zich zo, gedrapeerd als een shawl, dan vervolgens prins(es)heerlijk rond te laten rijden onder onafgebroken gespin en kopjes. Haar spingeluid was uniek, met de meest schattige vocale 'prrrroet' er door heen.
Ze was een absoluut juweeltje en een heerlijke kat om om je heen te hebben.
Lilia was het anker in mijn poezengroep, en mama van ķeder kitten dat hier geboren werd - ze was een geweldige vroedvrouw voor de andere poezen, een perfecte oppas voor de kittens als moeders aan de wandel gingen, en een fantastische pleegmoeder zodra hun aandacht voor de kittens na een week of acht wat verslapte - Lilia genoot ervan dan te blijven tuttelen met de kittens, knuffelde en zoogde ze tot de dag van hun vertrek. Ook haar volwassen dochter en kleindochter konden altijd voor knuffels of een herinnering aan hun kittentijd bij haar terecht. Iedereen wilde altijd bij Lilia zijn.

De dag dat wij Lilia verloren staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Het was zo surrealistisch...Op 6 april 2014 voltrok zich mijn grootste nachtmerrie. Mijn meisje was gezond en blij, er was geen enkele indicatie geweest voor wat er komen ging. Lilia was net samen met mij de kattenren buiten ingelopen - het was zondagmiddag, prachtig weer en ik wilde wat tuinieren. Lilia gaf Jelly, die daar al was, een kopje, draaide zich om naar mij, sprong op mijn schouder en gaf ook mij als gebruikelijk kopjes tegen mijn schouder en nek. Ze sprong weer op de grond, zette nog een paar passen richting de achterdeur, draaide zich om naar mij, keek me aan en viel neer. Ik wist dat het mis was - de draai die ze maakte in haar val, haar grote pupillen - geen ademhaling
...
Ik reanimeerde haar, vechtend tegen de paniek en de tranen, terwijl mijn vriend probeerde een noodarts te pakken te krijgen - tevergeefs. Toen we eindelijk iemand te spreken kregen werd ons gezegd het op te geven. Mijn hartenkind was niet meer en dat besef sloeg in als een bom op het moment dat ik mijn handen van haar af haalde. En niet alleen bij mij. Lilia's dochter Bella bekeek haar moeder met grote ogen terwijl ze dicht tegen me aankroop onder mijn vest, haar kleindochter Lenka gaf haar oma van top tot teen een wasbeurt. Hun reacties waren hartverscheurend - het gemis nu nog steeds voelbaar.
We hebben Lilia nog dezelfde avond naar de universiteitskliniek in Utrecht gebracht om haar te laten koelen voor uitgebreid onderzoek naar de oorzaak van het gebeurde.
Er kwam weinig uit de autopsie. Er waren zogenaamde 'heart failure cells' aanwezig in haar longen, en stuwing in verschillende organen, alles duidend op acuut hartfalen - maar er waren geen afwijkingen zichtbaar aan het hart om dit hartfalen te verklaren, en ook in haar hersenen en andere organen was geen oorzaak te vinden. De patholoog houdt het erop dat zij waarschijnlijk aan een functionele (hartritme) stoornis is overleden. Hoewel het geen antwoord is op de vragen waarmee we achterblijven, geeft deze uitslag wel een zekere rust - in die zin dat er geen afwijkingen zichtbaar werden waardoor wij ons nu ook nog eens zorgen zouden moeten maken over haar nakomelingen en hun bijdrage aan de genenpoel.

Ik ben Sally nog steeds enorm dankbaar dat ze mij Lilia heeft willen toevertrouwen, en woorden schieten tekort om haar en Sharon te bedanken voor de mogelijkheid die ze me hebben geboden om destijds opnieuw te beginnen met zo'n geweldige basis voor mijn cattery - en vooral om dit fantastische dier in mijn leven te mogen hebben gehad.
Lilia wordt iedere dag gemist en ik weet dat ik nooit meer een kat zal hebben zoals zij. Ze laat een enorme leegte achter. Toch ben ik nog steeds dankbaar voor de bijzondere band die ik met haar heb mogen hebben.


Een deel van Lilia's stamboom (in beeld) vind je
hier
Als je graag meer informatie wilt over Lilia, aarzel dan niet om contact op te nemen; de nestjes die ze heeft gehad vind je onder "Kittens -> eerdere nestjes"

 

_______________________________________________________________________________________________________________________

Ch. Dushenka Hubert


Roepnaam: Bertje, Bertie, Bert
Geslacht: castraat kater
Vader: Gr.Ch. Lyov Yarilo Larksong Dunoe (Leo)
Moeder: Gr.Ch. Dushenka Zivabella (Ziva)
Geboortedatum: 14 juli 2012

Nestgrootte: 7; 3k, 4p
Fokker: Elisabeth Stark
Uiterlijk:
Gewicht: 4.7 kg
Sterke punten: super korte, dichte vacht, echt staalblauw met perfecte silversheen,
grote oren met een brede aanzet, bijna rechte, concave neuslijn, stevige
snorhaarkussens, sterke, diepe kin, wijd uit elkaar geplaatste ogen met typische
wodka look, groot en elegant.
Zwakke punten: oren mochten iets verticaler geplaatst zijn, oogkleur kon dieper,
staart kon een fractie langer, wig mocht iets korter zijn.

HCM vrij (08-2014, 03-2018) en PKD vrij, vrij van erfelijke oogafwijkingen
(waaronder cataract en PRA - 08-2014), PL graad 1/2

Shows(5): 2x BIV, 2x nom.BIS

foto's met lila achtergrond
© Marian Draat


 

Bertje en ik - het was liefde op het eerste gezicht. Elisabeth en ik zijn al lang bevriend en kwamen al een paar jaar bij elkaar over de vloer. Voor werk kwam ik regelmatig in Glasgow en zo was ik vaak in staat om haar te bezoeken voor kattenpraat - en om haar katten goed te leren kennen. Een van haar katers, Leo, kende ik al vanaf zijn geboorte - sterker nog, ik was erbij toen hij werd verwekt.
Leo was een erg bijzonder kitten - niet alleen is hij de grootste Rus die we ooit hebben gezien, zijn karakter is puur goud - een klassieke 'gentle giant'. Zijn fokster Yasmin was bij zijn vertrek naar de UK stellig geweest dat er ooit een zoon van hem terug naar Nederland zou moeten komen. Met Elisabeth had ik al gespeculeerd over de meest interessante combinatie om een katertje uit terug te halen - ooit. Toen Ziva een nest kreeg van Leo bespraken we nog dat we de ontwikkeling van deze kittens in de gaten moesten houden; deze combinatie was voor Nederland de meest interessante, en dus het herhalen waard als de kittens aan de verwachtingen voldeden.
Een paar maanden later viel ik op een avond na mijn werk weer binnen bij Elisabeth. Toen ik ging zitten slingerde een van haar kittens zich op zijn rug bij mij op schoot en zette zijn motortje luid aan.
Ik kreeg acuut flashbacks - zijn maniertjes, zijn zachtaardigheid, hoe zijn lijfje voelde - dit had ik eerder gezien; dit was een mini-Leo! Zelfs bij thuiskomst liet het jochie me niet los, ik kreeg hem met geen mogelijkheid uit mijn hoofd.
Ofschoon ik de boel thuis nog niet op orde had voor het houden van een dekkater, heb ik Elisabeth de dag erna toch direct gemaild.
Het kitten had eigenlijk al een bestemming als huisdier gevonden, dat wist ik, maar mocht dat nou nog niet 100% zeker zijn...
Elisabeth hoefde er niet lang over na te denken - als Yasmin het goed vond, was Bertje voor mij. Alle puzzelstukjes vielen helemaal in elkaar toen Elisabeth hals over kop viel voor Bella's zoon Jerry - dat we onze bijzondere jongens ruilden maakte voor ons allebei het afscheid makkelijker. Er was echter nog één probleem; ik had nog geen katerverblijf, en Bertje naderde gauw de leeftijd waarop hij dekrijp zou zijn en kon dus niet tussen mijn of Elisabeth's poezen blijven.
Judith werd mijn reddende engel; niet alleen bespaarde ze mij een autorit van een dag door Jerry van Engeland naar Schotland te brengen, ze haalde ook Bertje naar Stagsden en bood hem onderdak in haar katerverblijven tot het moment dat zijn verblijf hier klaar was.
Ik weet niet wat ik zonder haar hulp had gemoeten! Judith heeft Bertje ruim een half jaar vertroeteld en deel gemaakt van haar gezin - de dag dat ik hem op kwam halen was voor iedereen dan ook best heel moeilijk.
Gelukkig had Bert er geen enkel probleem mee - onderweg naar Nederland gaf hij geen kik en na aankomst gedroeg hij zich direct alsof hij bij ons was opgegroeid.
Bert was een heerlijk dier, vol zelfvertrouwen, aanhankelijk en gezellig. Hij bracht het liefst zijn dagen door op schoot of in je nek, spinnend en je gezicht, handen en haren wassend. Als je stopte met hem aaien trok hij met twee zachte voorpoten je hand naar zijn kop. Hij was actief en alert - geen geluid of beweging ontging hem, niet het kleinste vliegje, en hij wilde dan ook altijd en overal op onderzoek uit.  Bert speelde vol overgave en apporteerde als de beste, net als veel andere familieleden.
Zijn eerste schreden op het liefdespad zette hij niet anders; doelgericht, vol zelfvertrouwen, vol overgave en erg geļnteresseerd heeft hij kennis gemaakt met zijn eerste liefdes.
Ik genoot van het feit dat ik zo veel voorouders uit zijn stamboom zo goed persoonlijk ken - ik zag voorouder na voorouder doorschijnen in zijn gedrag, zijn karakter, op zijn gezicht en in zijn manieren. Hij had van al die dieren de meest gewenste trekjes. Niet in de laatste plaats zag ik het karakter en het formaat van zijn vader. Bertje was mijn eigen 'gentle giant'. Na eental mooie nesten te hebben verwekt bleek Bertje last te hebben van een knieprobleem waardoor hij niet meer kon dekken en nam hij zijn intrek als castraat bij ons in huis met 'zijn' meisjes.
Hij heeft hier nog een klein vijftal jaren intens van genoten, tot aan zijn leven abrupt een einde kwam. We weten de toedracht niet precies maar de schok was hevig toen we na een dag verbouwen in de schemering thuis kwamen en hem levenloos aantroffen in onze vijver.
Autopsie wees helaas niet meer uit dan een vermoedelijk acuut hartfalen waardoor hij het bewustzijn had verloren en was gevallen.
Toeval bestaat niet, zegt men - en ik denk dat dat ook gold op de dag dat ik Bert voor het eerst ontmoette. Ondanks het heftige einde aan zijn leven had ik geen dag met hem willen missen. Ik zal Elisabeth eeuwig dankbaar zijn voor dat bezoek en het door haar in mij gestelde vertrouwen.

 

 

All images and text © Cattery Alyona